Als ik naar jou kijk dan zie ik een stukje van mezelf

Deze woorden gaan gepaard met een spiegeltje dat wordt gedragen als button, ontworpen door Ane C. Ose, een Noorse documentairemaker woonachtig in Nederland. Ik stond met haar te praten in de supermarkt en terwijl ik haar aankeek, werd mijn aandacht afgeleid naar het opgespelde spiegeltje. De button nodigde uit tot praten en inderdaad zag ik in het spiegeltje een stukje van mezelf. Onwillekeurig moest ik glimlachen.

Ose kwam op het idee na het horen van de Geert Wilders 'Minder Marokkanen'- uitspraak. Waar de wereld, nog meer dan een jaar geleden, schreeuwt om verbinding met elkaar in plaats van polarisatie, kunnen haar woorden niet oprechter klinken. Mij raakten ze direct in mijn hart. Iedereen zou zo'n button moeten dragen en even stil staan bij die ander op straat, in de supermarkt, in de bus of tram die net als ik eet, drinkt, zorgen heeft over zijn/haar kind, moe thuis komt van een lange dag, maar ook kan lachen, helpen, delen.

Nu is het moment om niet alleen naar de ander te kijken maar hem/haar ook echt te gaan zien zonder vooringenomenheid. Als je je richt op de overeenkomsten, worden verschillen kleiner. Ik ben niet tegen verschillen. Goddank zijn die er, want ze verrijken het leven. Niets stompt meer af dan één enkel perspectief. Maar als verschillen betekent, dat een ieder vanachter zijn eigen raam naar buren loert en fantaseert hoe eng die wel zouden kunnen zijn vanwege kleur of klederdracht, dan is het tijd voor de spiegel. Niemand woont op een eiland en uiteindelijk zullen we het samen met elkaar moeten doen. Als kind keek ik met mijn ouders, de een Surinaams, de ander Nederlands, steevast elke zondagmiddag naar Star Trek. De serie was toen vernieuwend met zijn multiculturele cast en helaas nu nog steeds lijken veel films, tv en boeken te blijven hangen in de jaren '50 van de vorige eeuw. Wat kunnen we van zo'n oude serie uit de zestiger jaren nog veel leren. Maar voor nu zou iedereen de button van Ose moeten dragen. Een simpel iets dat bij de ander niet alleen een glimlach ontlokt, maar ook een moment van bezinning en hopelijk die van verbinding.

De gunfactor

Eergisteren liep ik de snackbar binnen om patat te halen voor het avondeten. In de helverlichte ruimte zat een meisje, niet ouder dan 12 jaar, aan een van de formicatafeltjes te wachten. Ze was fragiel en droeg duidelijk een jas en een broek die minstens twee maten te groot waren. Haar schoenen waren mannenschoenen waar ze in slofte. Mijn blik werd steeds opnieuw naar het gezicht van het meisje getrokken. In een andere setting, meer voorspoedige levensomstandigheden zou het een mooi meisje zijn geweest met haar lange blonde haren en grote ogen. Ik glimlachte naar haar, maar haar ogen ontweken mijn blik. Haar mond was vertrokken tot een dunne streep, dat maakte haar smalle gezicht spits en hard. Ze denkt vast, wat moet die vrouw van me, dacht ik. Ze ontweek ook de blik van de van de snackbarmevrouw, een moslima, die haar hielp met haar grote bestelling. Het meisje leek voor 18 euro merendeels patat te hebben gekocht. Ik haal één portie patat en die deel ik met mijn zoontje en dan hebben we nog over. Dus voor 18 euro haal je voor een weeshuis patat bij deze snackbar. Ik bleef naar haar glimlachen ook al keek ze me niet aan en ik wenste dat ik rijk was. Helaas ben ik vooralsnog armlastig, maar een meisje van twaalf hoort geen hard gezicht te hebben. Ze hoort leuke kleding te dragen die haar past. Het zou trots geweest kunnen zijn of schaamte, dat zij geen oogcontact maakte met ons. Bij haar aanblik wilde ik in ieder geval op dat moment niets lievers dan haar het blije, ontspannen gezicht gunnen dat bij een kind hoort.

Bij ons thuis hadden wij ook niet breed, maar ik heb als kind altijd passende kleding gehad. Wel was het verdriet van thuis, de vele ruzies en spanningen, van mijn gezicht te lezen als ik 's ochtends naar school liep. Op de brug kwam ik regelmatig een gekleurde man tegen die me altijd aan het lachen probeerde te maken omdat ik zo verdrietig keek. Dat moment dat iemand medeleven toonde, betekende wat voor me en dat herinner ik me nu nog even scherp als de dag van gister. Zo werkt volgens mij ook de gunfactor. Die man herkende iets bij mij en gunde mij een glimlach. Ik herkende de harde blik van het meisje en gunde haar het kind-zijn.

Misschien als mensen elkaar weer wat meer bekijken als mens, die in de basis qua gevoelens gelijk zijn. Worstelingen en tegenslagen zijn voor alle mensen lastig, maar als het een keer mee zit, geniet iedereen daar net zo van. Misschien is er dan ook weer ruimte om elkaar wat te gunnen. Ten slotte is elkaar gunnen ook een uitnodiging tot verbinden en dat heeft deze wereld nu juist zo hard nodig.

Deep Democracy oftewel hoe het referendum de bijl zet in de democratie

De Britten zijn nog aan het nahijgen van hun catastrofale Brexit-referendum. De Colombiaanse president wint de Nobelprijs voor de Vrede terwijl de Colombiaanse stedelingen (50,21%) tegen het vredesakkoord met de FARC stemden. De Colombiaanse plattelandbewoners (49,78%), die het meest lijden onder de strijd met de guerilla's, stemden voor. 

Onlangs ben ik in mijn nieuwe baan als raadsgriffier getrakteerd op scholing waaronder een training Deep Democracy. Overgewaaid uit de jonge Zuid-Afrikaanse democratie neemt de meerderheid de stem van de minderheid mee in zijn besluitvorming. Ik was zeer nieuwsgierig hoe dat in zijn werk ging. Het klonk als een utopie, het nemen van beslissingen waar een ieder zich achter kan scharen.

Met populistische uitspraken als 'zonder referendum negeer je het volk', lijkt de politiek tegenwoordig gehoor te geven aan de wens van het volk betrokken te zijn door referenda uit te schrijven. De vraag is of een referendum daarbij de juiste weg is. Mensen nemen op basis van emotie een belangrijke beslissing die iedereen aangaat, maar die is teruggebracht tot een 'ja' of 'nee'-besluit. Vervolgens stemt 51% voor en 49% tegen en de beslissing (lees: bijl) valt. De helft die het er niet mee eens is, heeft pech gehad. De meerderheid heeft gesproken, maar die meerderheidsmarge kan zo klein zijn dat die benaming op zijn zachtst gezegd vertekend. De helft van de bevolking wordt niet gehoord met het risico dat een bevolking recht tegenover elkaar komt te staan.

Politiek filosoof Alexis de Tocqueville (1805-1859) waarschuwde voor de tirannie van de meerderheid waardoor minderheden zich verdrukt voelen om vervolgens hun heil te zoeken in geweld. Een bekend fenomeen vandaag de dag en niet echt een wenselijke situatie in onze huidige, gepolariseerde en daardoor explosieve wereldwijde samenleving.

Deep Democracy gaat ervan uit dat alle meningen gehoord moeten worden. Daarna volgt er een stemming waar een meerderheid uit voorkomt. Voordat de meerderheid beslist, vraagt deze aan de minderheden wat zij nodig hebben om mee te gaan in het besluit van de meerderheid. Deep Democracy noemt dat de 'wijsheid' van de minderheid. Vervolgens wordt er opnieuw gestemd en onderhandeld net zolang totdat iedereen zich gehoord voelt en zich kan vinden in het besluit van de meerderheid. Dat is iets anders dan 'polderen' waarbij een minderheid wordt 'doodvergaderd' en daarom instemt.

Ik moest vooral denken aan al die politieke partijen die staan voor referenda zoals PVV, SP maar met name aan D66, ooit genaamd Democratie '66. Uitgerekend die partij omarmt het referendum en stevent af op een verdubbeling van hun TweedeKamerzetels bij de komende verkiezingen. Hoedt u voor tirannie en kies uw volksvertegenwoordigers met wijsheid. Als samenleving kun je maar beter luisteren naar wat er speelt, zodat je er wat mee kan doen in plaats van het te negeren.

De nieuwe asocialen rijden een mercedes of maserati

Vroeger was een zogenaamde aso te herkennen aan een slonzig voorkomen en een grote bek. Zelfs onze huidige minister-president gebruikte de uitdrukking 'gedraag je niet als een Tokkie' om aan deze bevolkingsgroep te refereren. Maar de afgelopen jaren heeft in ieder geval in Amsterdam zich een nieuw soort asociaal ontwikkelt, die uiterlijk zijn of haar best doet om in de categorie 'mooie mensen' te vallen. De mannen zijn niet meer zo heel jong, maar doen zich jong voor. Oudere jongeren, zeg maar. Ze hebben al dan niet hard gewerkt, maar boeren in ieder geval goed. De nieuwe aso rijdt auto en de Amsterdamse gracht is maar net breed genoeg voor hun bolide. Dat het merendeel van de bevolking zich per fiets verplaatst, is lastig. Het moet in ieder geval niet naast hun auto rijden. Dan laten ze je bij voorkeur even flink schrikken door te claxonneren, lachen! Ze willen er langs dus moet de fietser maar op de stoep rijden? Bij het stoplicht, die nu eenmaal geldt voor iedereen, is obscene gebaren maken naar het kind achterop bij moeder op de fiets dan ook heel normaal.

Als tenslotte de nieuwe aso na een lange dag hard werken eindelijk om 23.30 uur thuiskomt, wil hij of zij even stoom afblazen bij voorkeur met muziek op volume 10 en de ramen van het grachtenpand open. Hard werken staat nu eenmaal gelijk aan hard feesten. Dat moet namelijk kunnen. De nieuwe aso heeft het breed en wat moet je met al dat geld als je het niet breed kunt laten hangen. Hun leven is een groot netwerk en al die vrienden nodigen ze allemaal uit op hun feestjes op het dakterras of in de tuin. De feestjes zijn gekleurd door al of niet designer drugs in combinatie met alcohol. Tja en dan vergeet je weleens dat je niet alleen op de wereld aan het feesten bent, maar dat je buren hebt, voor wie de volgende dag de wekker om 7 uur gaat. Met veel geld kun je je lekker richten op jezelf. Hufterig gedrag? Ach, zeur niet zo, dan doe je oordoppen in. De nieuwe aso is domweg zichzelf en dat moet gewoon kunnen. Een beetje zoals D. Trump maar dan iets jonger.

Nobody wants to read your sh*t

Iedereen die schrijft, zit wel eens vast. Het is dan heel fijn om een coach te hebben die je oppept zodat je de laatste meters tot de finish weet te halen en niet voortijdig opgeeft. Soms is die coach een boek, soms een radioserie op internet. Wekelijks luister ik naar de podcasts van Tim Grahl, beginnend schrijver en Shawn Coyne, doorgewinterde redacteur en auteur van The Storygrid, oftewel hoe redigeer ik mijn eigen boek. De podcasts elke dinsdagavond gaan over het wel en wee van Grahl tijdens het schrijven, fouten maken en herschrijven aan de hand van zijn eerste fictieboek. Shawn geeft hem direct feedback volgens The Storygrid. Het is een stoomcursus schrijven zonder het wiel uit te hoeven vinden waar je anders tien jaar over doet. Grahls frustratie is zeer herkenbaar en daarom zo bemoedigend voor iedereen die in hetzelfde schuitje zit. 

Sinds vorige week is (scenario)schrijver Steven Pressfield (The legend of Bagger Vance, Gates of fire) aangeschoven. Pressfield is van hetzelfde no-nonsense laken het pak als Coyne. Samen hebben ze een uitgeverij waar je nu nog gratis tot middernacht 30 juni (ik denk New York tijd) zijn laatste zelfhulpboek in schrijven kunt downloaden op http://shop.blackirishbooks.com/pages/nobody-wants-to-read-your-sh-t-download?utm_source=tsg&utm_medium=email&utm_campaign=Nobody&ct=t(Blog_946_27_2016).

In Nobody wants to read your sh*t geeft hij met humor superkorte uit-het-leven-gegrepen adviezen om over die enorme drempel te kunnen klauteren waar iedereen wel eens tegen aanhikt die iets wil bereiken en schrijvers in het bijzonder.

Doe er je voordeel mee en alles wat in The Storygrid, ook erg prettig als schrijfhulp, staat, is ook gratis te lezen op storygrid.com.

Niet 100% NL

Ik ben geboren en getogen Amsterdammer. Als je in Amsterdam bent geboren, dan word je door de burgemeester verwelkomt als Amsterdammer ongeacht de afkomst van je ouders. Maar 100% procent NL word ik niet. De overheid maakt wettelijk onderscheid tussen autochtone Nederlanders met zoveel generaties 'puur' Nederlands bloed en de allochtone Nederlander als er drie generaties terug sprake is van een voorouder die niet in Nederland is geboren.

Mijn vader was in een Nederlandse kolonie geboren, maar hij werd niet gezien als Nederlander, maar in zijn geval als Surinamer en allochtoon. Mijn moeder was geboren Rotterdamse en autochtoon, maar ik blijf volgens de wet allochtoon, zo ook mijn kind en zijn eventuele kinderen.

Waarom dit onderscheid en is deze wet wenselijk en houdbaar?

In Amerika geldt: spreek onze taal, volg onze regels dan ben je een van ons. En dat is goed voor de cohesie van een land. Het onderscheid autochtoon/allochtoon betekent gevoelsmatig dat ik en velen met mij er nooit helemaal bij horen. Het feit dat de overheid dat onderscheid maakt tussen wij en zij, is een vrijbrief voor het 'autochtone' volk om daar in te volgen. En ze staan in hun recht, want het is wettelijk zo vastgelegd.

Niemand wil toegeven hoe schadelijk deze subtiele vorm van segregatie is en wat de gevolgen zijn voor een maatschappelijk klimaat. De wet verdeelt het volk in wij- en zij-groepen, maar de overheid wil wel dat de zij-groep zich onderwerpt aan de wij-groep als in één voor allen ook al is het niet allen voor één. Is het dan vreemd als een allochtone Nederlander zich terugtrekt in zijn eigen hoek met mede-allochtonen? Een bekend verschijnsel bij afwijzing is dat de afgewezene de afwijzende ook afwijst. Volgt u het nog?

Ondertussen schreeuwt het onrustige klimaat met polarisatie, radicalisering en terrorisme om eenheid en saamhorigheid. Als mensen zich geaccepteerd voelen dan is er geen behoefte om zich af te scheiden en worden wij als Nederlands volk daadwerkelijk één. Zo werkt integratie. Maar de overheid moet die stap maken, zodat ik niet langer hoef uit te leggen 'waar ik vandaan kom' als ik zeg dat ik uit Amsterdam kom. Dan is het namelijk vanzelfsprekend dat Nederlanders met al zijn voormalige koloniën, gastarbeiders en als onderdeel van Europa nu eenmaal niet allemaal blond haar en blauwe ogen hoeven te hebben. Eén voor allen en allen voor één is het enige antwoord op de heersende onrust gevoed door wraaklust van terroristen.

To be smart phone or not to be smart, een tweedeling van de maatschappij

Onlangs was mijn zoontje serieus ziek: bloed braken, suf als in niet aanspreekbaar en hoge koorts. Nadat we eerder 's nachts door het ziekenhuis terug naar huis werden gestuurd want 'hij was nog te goed' om opgenomen te worden, werden we dat 33 uur later wel. Hij had zoveel pijn dat ik hem niet meer mocht aanraken. Het braaksel werd ter plekke aanschouwd door een stoet aan artsen-in-opleiding, verpleegkundigen en co-assistenten.

De volgende dag kwam de 'echte' als in volleerde kinderarts aan zijn bed. Hij begon tegen mijn zoontje te praten, maar er kwam nauwelijks wat uit. Het kind lag als een dood vogeltje in bed. De arts begon een verklaring te zoeken voor het braken van bloed. Hij had een bloedneus gehad die nacht, dat zou het kunnen zijn. Echter het braken was al dagen geleden begonnen en toen had hij geen bloedneus. Hij had door overgeven een wondje in zijn keel gekregen en zo leek het alsof hij bloed braakte, opperde de arts. Hij had echter altijd overgeven met bloed en niet zonder. Het was duidelijk dat men in het duister tastte over de oorzaak van zijn conditie, maar na deze opmerkingen begon ik mijn geduld te verliezen.

De kinderarts verweerde zich omdat ik geen foto kon produceren van het braaksel. Even stond ik met mijn mond vol tanden. Had ik een foto moeten maken? Iedereen heeft het toch zien gebeuren. Is er dan geen overdracht van informatie? De man haalde zijn schouders op en zei dat hij het niet had gezien en een volgende keer moest ik maar een foto maken zodat hij die kon beoordelen. Ik ging op dat moment niet meer met hem in discussie. Zelf onderzocht hij mijn kind met zijn smartphone waar een lichtje in zat om in zijn keel te kijken.

Maar ik heb geen dure smartphone. Ik heb een goedkope telefoon waarmee ik kan bellen en gebeld worden, dat is waarvoor ik hem gebruik. Maar in het hoofd van de kinderarts en al eerder H&M heeft iedereen een smartphone net zoals iedereen inmiddels een koelkast thuis heeft en als je dat niet hebt, dan tel je niet mee. Die nacht braakte mijn kind en de nachtzuster maakte met haar privételefoon een foto. De arts in opleiding die in het weekend langs kwam, meldde: dat ze op zo'n foto echt niets kon zien. Misschien toch maar vertrouwen op de 'antieke' manier van informatie-overdracht als in dossier bijhouden?

De Oscars, een moeilijke boodschap wordt het best verpakt in humor

Het is de vooravond van de Oscars, een uitreiking die anno 2016 de boeken in gaat als de ultimate white edition. Gelukkig zal de (zwarte) stand-up Chris Rock de avond aan elkaar praten en kunnen we er zeker van zijn dat de man geen blad voor de mond zal nemen en met humor de pijnlijke situatie benoemen.

Zeker na het afblazen van mijn familiefilm Marokkanen schaatsen niet ben ik blij met de aandacht aan het schrijnende gebrek aan diversiteit in verhalen voor film, televisie en boeken en het belang ervan. De internationaal bekende (zwarte) acteur Idris Elba hield 18 januari dit jaar een vlammend pleidooi voor meer diversiteit voor het Britse parlement. Hij onderstreepte terecht dat diversiteit niet alleen gaat om kleur, afkomst, maar ook gender, seksuele voorkeur en leeftijd! Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: als je als groep niet in de media aan bod komt op een evenwichtige volwassen manier, dan besta je niet of word je gediskwalificeerd als zijnde tweederangs burger (of erger). Dit is slecht voor iedereen met name de kinderen, onze toekomst, omdat iedereen vervolgens lijdt onder een vertekend wereldbeeld. Zo worden vooroordelen van jongs af aan naar binnen gelepeld. Het is een verantwoordelijkheid voor iedereen. Hierbij een filmpje van Steven Spielberg omdat lastige boodschappen het beste verpakt worden in humor.

Tijdgeest tegen schaatsende Marokkaan

Zeven maanden geleden liet ik jullie vol trots weten een producent te hebben gevonden voor mijn familiefilm Marokkanen schaatsen niet. In die zeven maanden daarna puilden de media uit van berichten over terroristische aanslagen gepleegd door idioten uit naam van de islam; zit Europa en dus ook Nederland met de handen in het haar door de vluchtelingenstroom uit het Midden-Oosten en zijn we (inter)nationaal onaangenaam verrast door het geweld van deze asielzoekers tegen (Europese) vrouwen. In deze tijdgeest is er geen (positieve) aandacht meer voor een familiefilm over Marokkanen. Wie had dat gedacht dat in een tijdsbestek van ruim een half jaar de wereld 180 graden zou draaien? Ik zeker niet. Maar ik zal de laatste zijn die de realiteit ontkent en ik snap de reactie van de producent. Ik moet het loslaten en nieuwe ideeën ontwikkelen. Gelukkig hebben een paar duizend kinderen in ieder geval wel kunnen genieten van de boekversie van het verhaal (Het geheim van het boze oog) en daar houd ik me dan aan vast.

Ik wil gevonden worden

Ik schrijf omdat ik wil worden gelezen. Maar ik weet inmiddels dat een goed verhaal alleen niet genoeg is. Hoe zorg ik ervoor dat lezers mijn verhaal vinden? In mijn zoektocht om deze vraag te beantwoorden, keek ik rond in de young adult sectie van de openbare bibliotheek. Een aantal schrijvers hadden een rij boeken op de plank staan. Ik zocht de recensies op op Goodreads.com. Het gekke is dat de kritische lezers op Goodreads echt niet altijd staan te juichen en toch heeft zo'n auteur een plank boeken in de bieb op zijn naam. Natuurlijk kunnen de Goodreaders er naast zitten en probeer ik een schrijver uit, bijvoorbeeld Bella Fitzpatrick die een serie over allerlei soorten engelen heeft geschreven. Na de fenomenale Angelfall-trilogie van Susan Ee, was ik benieuwd wat er nog meer op de markt was. Fitzpatricks eerste boek Hush hush, was aardig en ik dacht een tweede betekent meer schrijfervaring en wellicht een beter boek. In haar geval was het tweede boek uit de serie, Crescendo, tenenkrommend en ik ben dan gelijk klaar met zo'n schrijver. 

Maar met een rij boeken val je als schrijver wel op en word je gevonden. Zo heb ik ook Amanda Hocking uitgeprobeerd. Deze voormalige Indie-auteur en nu traditioneel, bleek een parel te zijn. Eerst heb ik een paar boeken uit de Watersong-serie gelezen, die zijn traditioneel uitgegeven en staan in de bieb. Maar ik werd supernieuwsgierig naar haar eigen zelfgepubliceerde boeken waar ze heel open en informatief over spreekt voor iedereen die dat zelf zou willen doen. Zij is er een e-bookmiljonair mee geworden dus mijn aandacht had ze. Nu lees ik haar tweede zelfgepubliceerde vampierserie My blood approves. 

Hoe vernieuwend/interessant kan een vampierserie nog zijn na een overdaad aan Twilight, Vampire Academy en Vampire Diaries op de boekenmarkt? Ik kreeg een aangename verrassing. De ik-persoon is een typisch tienermeisje (17), dramatisch, lui, uitgekookt en egocentrisch met een droog gevoel voor humor. Niet alleen geniet ik van haar humor, haar hoofdpersoon met duidelijke karakterfouten, maar het deed me denken aan hoe ik zelf was op 16-, 17-jarige leeftijd. Ongelooflijk dat uitgevers of literaire agenten daar de charme van over het hoofd zien. Ik ben allang geen 17 jaar meer, maar het boek leest als een heerlijke trip down memory lane. Dat is gelijk ook het goede nieuws. Ook al wijst een uitgever mijn boek af, het wil niet zeggen dat er geen lezers zullen zijn die er wel van kunnen genieten. Ik ga gauw verder aan mijn thriller. Ik heb al ideeën voor boek twee en drie. En drie is een rij.  

Kinderlogica

De kerstboom is in huis gehaald. Ik hang erg aan tradities en speciaal als je maar alleen of met zijn tweetjes bent, vind ik het extra belangrijk dat het feestelijk en gezellig is in huis om de leegte van een groot of compleet gezin in te vullen. Het Zweedse woonwarenhuis en hun superaanbieding van kerstboom voor 1 euro staat garant voor een boomlange Nordmann. Bij die naam denk ik altijd aan de charismatische scandinavische vampier met vikingtrekken, Eric Northman (Alexander Skarsgård) uit de True Blood (tv)/Sookie Stackhouse (boek) serie.

Mijn zoon (6) en ik zetten de boom in de standaard. Ineengedoken aan de voet van de boom vraag ik of de boom recht staat, voordat alle schroeven vast zijn aangedraaid. Ik verwacht dat mijn ventje naar achteren loopt en op afstand de boom zal goedkeuren of bijsturen. Het leuke aan kinderen vind ik hun onverwachte gedachtegang. Hij loopt weg om terug te komen met een liniaaltje van 15 cm lang. Hij had deze net uit de Adventskalender gekregen. Hij checkt of de liniaal recht is door hem langs zijn onderarm te leggen ondertussen mompelend in zichzelf: 'Die is recht.' Vervolgens houdt hij het liniaaltje met een bloedserieus gezicht tegen de boom en zegt: 'Ja, hij staat recht.' Tegen deze logica kan ik niet op en ik onderdruk mijn glimlach. Ik draai de schroeven aan om vanochtend te horen: 'Mam, de boom staat scheef.'

Vrolijke feestdagen!

The Story Grid, zie door de woorden het verhaal weer

Wellicht werkt mijn blogpagina niet goed en zijn er mensen die een berichtje hebben achter gelaten. Ik zal het nooit weten (te zijner tijd probeer ik te achterhalen hoe dat te repareren). Wat ik wel weet, is dat ik geen critique group heb gevonden na verschillende wegen te hebben bewandeld. Het Genootschap voor Misdaadauteurs gaf geen enkele reactie. Maakt niet uit, dacht ik. Met Google ligt de wereld aan mijn voeten en vind ik ook mijn weg. Zo stuitte ik op The Story Grid van Shawn Coyne. Deze doorgewinterde boekredacteur heeft door de jaren heen een methode ontwikkeld, een soort meetlat, om sneller te achterhalen wat niet werkt in een genrespecifiek verhaal. Natuurlijk nam ik het allemaal niet voor waar aan. Aangezien zijn aanwijzingen ook gelden voor films ben ik volgens zijn methode een aantal films gaan analyseren waaronder een paar van de Meester i.e. Hitchcock. Het rookgordijn trok op en ik zag het licht wat betreft mijn eigen thriller. Dat was kicken, sorry maar ik kan het niet anders uitdrukken. Ik kon mijn zoektocht naar meelezers stoppen en mij onderdompelen in de kennis van Coyne. Ondanks de nieuwe kennis is het nog steeds aanpoten, maar in ieder geval zwoeg ik in de juiste richting en voel ik me niet stuurloos meer. Erg fijn. Het (e-)boek is een aanrader voor schrijvers (in spe). Hij heeft een uitgebreide analyse gedaan van Silence of the Lambs van Thomas Harris, alleen de graphics kun je beter downloaden van zijn site en dan vergroot afdrukken vanwege de kleine lettertjes.

The Story Grid is gratis te lezen en deels te beluisteren via zijn site, maar ook te koop in een boek. In het voorwoord zegt Coyne: koop mijn boek niet, alles staat gratis op mijn site. Pas als je je doorbraak als schrijver hebt gehad, geef dan mijn boek aan iemand anders cadeau. Heel sympathiek maar ik las het pas toen ik het boek had gekocht ;-)

Meeleesmaatje gezocht

Ik zit in mijn schrijvershol en soms is het er koud, donker, eenzaam en vooral heel erg stil. Ik kijk naar het einde van mijn verhaal en ik zie dat het niet werkt. Dat is op zijn minst vervelend want ik heb grootse plannen met mijn verhaal. Om die plannen te verwezenlijken, ben ik begonnen in het boek How to find success in selling e-books van Victorine E. Lieske. Haar uitgangspunt is dat je eerst een Freakin' Amazing boek geschreven moet hebben voordat je het uitgeven onderneemt. Mevrouw Lieske heeft daar een punt en mijn einde werkt niet. Ze draagt ook een oplossing aan: participeer in meeleesgroepjes waarbij leden elkaar commentaar geven.

Onderwerp elk hoofdstuk van je boek aan commentaar. Ik heb dat gedaan. Na lang zoeken vond ik de club 'Proeflezen' op Schrijvenonline. Ik plaatste een pagina proloog en ik kreeg direct commentaar. Goed bezig, dacht ik. Op een enkel lichtpuntje na was men er niet over te spreken. Dat vond ik minder, maar als het niet over komt, heb ik niet goed gedaan. Dus na een chagrijnige bui en lang dubben 'want Minette Walters deed het ook zo en die heeft een plank boeken op haar naam', heb ik mijn lieveling de nek omgedraaid en de eerste 16 pagina's geschrapt. Het was even slikken, maar ik was blij met mijn nieuwe resultaat. En toen bleef het stil. Niemand leest nog iets van mijn verhaal. Alle andere bijdragen ontvangen commentaar van de leden. Ik heb ook drie stukken beoordeeld om een steentje bij te dragen, maar zij voelen zich niet uitgenodigd om mijn werk eens te bekijken. Wat nu?


De lezer heeft altijd gelijk, maar zijn afwezigheid is mij een raadsel. Ik heb ook iets teveel schrijfervaring om de oorzaak af te doen als 100% bagger.
Heeft iemand nog een tip? Ik probeer nu een meeleesgroepje via een Facebookoproep op te starten. Ondertussen pep ik mezelf op met schrijfwijsheden die ik vind op Pinterest.

Force Majeure

Ik zit onder water oftewel zoals mijn Engelstalige collega's het zo mooi zeggen: I am in the writing cave. Sociaal doen, leidt af van het schrijven en doe ik daarom momenteel zo min mogelijk. In december 2013 ben ik begonnen met het schrijven van mijn thriller van de koude grond. Ik dacht binnen een jaar klaar te zijn en had mijn deadline gesteld op december 2014. Die deadline heb ik in december vervolgens uitgesteld naar juli 2015. Het is nu 31 augustus 2015, zucht. 

Natuurlijk is er een waslijst aan redenen die mij het schrijven hebben bemoeilijkt. Ik noem: een serieus gebrek aan inkomsten, rechtszaken van een wraakzuchtige ex, nieuwe buren bij wie het alle dagen feest is, een half onbewoonbaar huis wegens achterstallig onderhoud van de verhuurder, mijn kleuter van 4 die niet meer naar school durfde wegens pesten, beter samengevat onder: Force Majeure. 

Allemaal legitieme redenen, maar als ik ergens een probleem mee heb, is het niet halen van mijn deadline. Ik kan heel goed plannen inclusief 'wat er ook gebeurt'. Dat heb ik geleerd tijdens mijn (lach niet) cursus 'studievaardigheid' een soort timemanagementcursus in mijn studietijd die van onschatbare waarde bleek. Wat praktisch onbestaanbaar is in mijn wereld is: (schrijf)werk niet afmaken. In mijn periode bij 'de krant' (dagblad Trouw) heb ik geleerd: je werk is altijd af. Het was heerlijk om voor de krant te schrijven, want ik ging elke dag met een goed gevoel – werk af – naar huis. 

Nu zie ik ook dat een roman een andere benadering, onder andere meer tijd nodig heeft dan een stukje in de krant. Dus ploeg en zwoeg ik door. Wat er ook gebeurt. Het moet af. Dan kom ik weer boven in more ways than one. 

Niet de ideale klant van H&M

Ik ben klant bij H&M. Ik heb weinig te besteden en een klein kind te kleden. Ik vond H&M tof want ze hebben stoere kinderkleding met dino's voor mijn ventje en tongue-in-cheek batman shirts. De dino-kleding is zo stoer dat ook de welgestelde kids uit zijn klas jaloers zijn op zijn shirts. 

Ik breng mijn oude kleding naar H&M om te recyclen en ik ben blij met de kortingsbon die ik opnieuw kan besteden bij H&M. Ik dacht daarom dat H&M en ik vrienden waren, dat wij elkaar hadden gevonden. Maar H&M wil mij niet.

Vandaag werd ik gevraagd om lid te worden van de H&M club. Ik zou punten kunnen sparen en nog meer kortingen krijgen dan de gewone klant. Dat wilde ik wel want een euro kan ik maar één keer uitgeven en mijn ventje groeit, daarnaast ben ik dramatisch afgevallen dus verlang ik naar een nieuwe passende outfit. Welcome to the club zegt de folder die de verkoopster mij in de handen drukt en ik zeg gretig ja. Maar bij nader inzien wil H&M alleen maar clubleden met een smartphone. Ik heb geen smartphone, DIE KAN IK NAMELIJK NIET BETALEN H&M. En daarom kan ik geen lid worden. H&M heeft namelijk een duurzaam beleid waarbij ze geen klantenkaarten verstrekken. Dat is niet goed voor het milieu. Dus kan je punten sparen voor kortingen, exclusieve uitnodigingen ontvangen voor events en speciale aanbiedingen, maar dan alleen als je de ideale klant bent van H&M met een smartphone. Een smartphone kost meer energie dan een gewone mobiel. Een gewone mobiel is dus duurzamer, maar blijkbaar niet voor H&M want dan moeten ze klantenkaarten verstrekken en dat geld hoeven ze niet uit te geven, als de klant dat voor ze doet aan een energieverslindende smartphone. 

De eerste horde is genomen!

In mijn zoektocht naar een producent voor Marokkanen schaatsen niet heb ik een winnaar! Ik kan met trots vertellen dat ik met BosBros in zee ga. Het is een eerste stap (na het schrijven van een script). Stap twee is het overtuigen van het Filmfonds van de noodzaak om deze film te maken. Bidden dat ook zij het licht zien in deze familiefilm voor kinderen én ouders van alle etno-achtergronden.

De voor- en nadelen van je boek zelf of door een uitgever laten uitgeven

Ik heb al een aantal blogs besteed aan het zelfpubliceren. In de zoektocht naar het beste antwoord kom ik steeds bij Penny Reid terecht die weliswaar een Amerikaans onderzoek doet, maar toch ook voor de Nederlandse auteur interessante perspectieven oplevert (al is het maar het idee om in het Engels te schrijven vanwege het enorme leespubliek in plaats van Nederlands ;)). Natuurlijk zijn de cijfers naar Amerikaanse maatstaven en moeilijk door te trekken naar Nederlandse begrippen, het principe blijft hetzelfde. Lees en doe er je voordeel mee!

Reid Romance: A few factors for indie authors considering a trad...: Has everyone been following this? http://authorearnings.com/report/may-2015-author-earnings-report/ The short story: The take home messag...

Marokkanen schaatsen niet

Via het Schrijfpaleis heb ik een waardevolle scriptanalyse gekregen van niemand minder dan Mike van Diem voor mijn familiefilm Marokkanen schaatsen niet. Ik heb de rewrite afgerond en via Penny Reid heb ik pinterest ontdekt. Zij heeft vanuit de VS een boek geschreven, the Hooker en the Hermitsamen, met L.H. Cosway, gestationeerd in Dublin, Ierland. Reid schreeft de pointofview van de heldin en Cosway nam de pov van de held voor haar rekening.  Ze inspireerden elkaar door middel van een pinboard op Pinterest.

In deze tijd met overdaad aan informatie en media heeft de internetsurfer de aandachtsboog van een goudvis, dat betekent: geen woorden, maar beelden, aldus John Planken, mijn Facebookmentor.

Ik houd wel van lezen, maar ik ben het met hem eens dat een beeld meer kan zeggen dan een tekst. Daarom ben ik ook gaan pinnen, zodat iemand in drie seconden kan beslissen of ze een synopsis van één pagina wel of niet willen lezen en vervolgens al dan niet het hele scenario. Ik zie dat Reid pinnen ook gebruikt om zichzelf te helpen bij het vormen van haar personages in haar boeken. Het ziet er leuk uit en ik moest dat ook maar eens uitproberen.

Het heeft me in ieder geval al op ideeën gebracht voor mijn YA-project dat ik na de zomer wil starten.  Voor nu MSN, wat vind je ervan?

Experiments in Self-Publishing: 2 maanden later

Al eerder heb ik geblogd over de on/mogelijkheden om zelf te publiceren. Ik ben nog steeds de voors en tegens aan het onderzoeken. Ook al heeft een Engelstalige Indie auteur de wereld aan de voeten vanwege het wereldwijde taalgebied, het is toch interessant om te volgen hoe deze mevrouw successen boekt nadat ze twee jaar geleden via een weddenschap in het auteurschap is gerold. Ik heb inmiddels een paar van haar boeken gelezen en ze zijn hilarisch! Ze weet haar wetenschappelijke achtergrond te gieten in een damesroman met heel veel humor. Volgens mij heeft zij een niche ontdekt: de intelligente damesroman. Maar dat terzijde, lees haar experiment en doe er je voordeel mee.

Reid Romance: Experiments in Self-Publishing: 2 months later: We're at the 2-month mark for my "free first book" experiment. Previous blog posts on this subject are here (initial details)...

Zelfpublicatie en de 'juiste marketingstappen'

Ik zit krap, erg krap. In deze lang slepende crisistijd ben ik zeker niet de enige. Voor mij betekent het dat ik kan kiezen tussen een dikke reep chocola (Tony Chocolonely) of een e-book van een Indie author. E-boeken van zelfgepubliceerde vaak Amerikaanse of Britse schrijvers zijn rond de drie euro, de prijs van een dikke reep. Een e-boek geeft langer plezier dan een reep, lezen is onmisbaar om te kunnen schrijven dus helpt bij me werk en je wordt er niet dik van......en chocola, tja daar word je wel dik van, maar is soms gewoon noodzakelijk en altijd lekker. Terwijl ik struin naar nieuwe Indie schrijvers ben ik ook altijd nieuwsgierig naar het verhaal erachter. Hoe lang schrijven ze al, hoe vinden ze hun publiek en hoe succesvol zijn ze c.q. kunnen ze er van leven? Een deel van mijn manuscript Jousterheerd ligt bij uitgevers te wachten op antwoord en ondertussen onderzoek ik de 'hoe en de hoe niet' van zelfpublicatie. Gisteren las ik deze blog van een moedige Indie schrijver. Het is interessant om te lezen hoe succes niet afdwingbaar lijkt door de 'juiste marketingstappen' te doorlopen terwijl hele bedrijven daar hun brood mee verdienen. Indie schrijver Carey Heywood is pijnlijk eerlijk over haar proces om zichzelf in de markt te zetten als zelfpublicerend auteur. Voor iedereen die dat overweegt, een must read!

https://www.facebook.com/CareyHeywoodAuthor/posts/533843263423885