To be smart phone or not to be smart, een tweedeling van de maatschappij

Onlangs was mijn zoontje serieus ziek: bloed braken, suf als in niet aanspreekbaar en hoge koorts. Nadat we eerder 's nachts door het ziekenhuis terug naar huis werden gestuurd want 'hij was nog te goed' om opgenomen te worden, werden we dat 33 uur later wel. Hij had zoveel pijn dat ik hem niet meer mocht aanraken. Het braaksel werd ter plekke aanschouwd door een stoet aan artsen-in-opleiding, verpleegkundigen en co-assistenten.

De volgende dag kwam de 'echte' als in volleerde kinderarts aan zijn bed. Hij begon tegen mijn zoontje te praten, maar er kwam nauwelijks wat uit. Het kind lag als een dood vogeltje in bed. De arts begon een verklaring te zoeken voor het braken van bloed. Hij had een bloedneus gehad die nacht, dat zou het kunnen zijn. Echter het braken was al dagen geleden begonnen en toen had hij geen bloedneus. Hij had door overgeven een wondje in zijn keel gekregen en zo leek het alsof hij bloed braakte, opperde de arts. Hij had echter altijd overgeven met bloed en niet zonder. Het was duidelijk dat men in het duister tastte over de oorzaak van zijn conditie, maar na deze opmerkingen begon ik mijn geduld te verliezen.

De kinderarts verweerde zich omdat ik geen foto kon produceren van het braaksel. Even stond ik met mijn mond vol tanden. Had ik een foto moeten maken? Iedereen heeft het toch zien gebeuren. Is er dan geen overdracht van informatie? De man haalde zijn schouders op en zei dat hij het niet had gezien en een volgende keer moest ik maar een foto maken zodat hij die kon beoordelen. Ik ging op dat moment niet meer met hem in discussie. Zelf onderzocht hij mijn kind met zijn smartphone waar een lichtje in zat om in zijn keel te kijken.

Maar ik heb geen dure smartphone. Ik heb een goedkope telefoon waarmee ik kan bellen en gebeld worden, dat is waarvoor ik hem gebruik. Maar in het hoofd van de kinderarts en al eerder H&M heeft iedereen een smartphone net zoals iedereen inmiddels een koelkast thuis heeft en als je dat niet hebt, dan tel je niet mee. Die nacht braakte mijn kind en de nachtzuster maakte met haar privételefoon een foto. De arts in opleiding die in het weekend langs kwam, meldde: dat ze op zo'n foto echt niets kon zien. Misschien toch maar vertrouwen op de 'antieke' manier van informatie-overdracht als in dossier bijhouden?

De Oscars, een moeilijke boodschap wordt het best verpakt in humor

Het is de vooravond van de Oscars, een uitreiking die anno 2016 de boeken in gaat als de ultimate white edition. Gelukkig zal de (zwarte) stand-up Chris Rock de avond aan elkaar praten en kunnen we er zeker van zijn dat de man geen blad voor de mond zal nemen en met humor de pijnlijke situatie benoemen.

Zeker na het afblazen van mijn familiefilm Marokkanen schaatsen niet ben ik blij met de aandacht aan het schrijnende gebrek aan diversiteit in verhalen voor film, televisie en boeken en het belang ervan. De internationaal bekende (zwarte) acteur Idris Elba hield 18 januari dit jaar een vlammend pleidooi voor meer diversiteit voor het Britse parlement. Hij onderstreepte terecht dat diversiteit niet alleen gaat om kleur, afkomst, maar ook gender, seksuele voorkeur en leeftijd! Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: als je als groep niet in de media aan bod komt op een evenwichtige volwassen manier, dan besta je niet of word je gediskwalificeerd als zijnde tweederangs burger (of erger). Dit is slecht voor iedereen met name de kinderen, onze toekomst, omdat iedereen vervolgens lijdt onder een vertekend wereldbeeld. Zo worden vooroordelen van jongs af aan naar binnen gelepeld. Het is een verantwoordelijkheid voor iedereen. Hierbij een filmpje van Steven Spielberg omdat lastige boodschappen het beste verpakt worden in humor.

Tijdgeest tegen schaatsende Marokkaan

Zeven maanden geleden liet ik jullie vol trots weten een producent te hebben gevonden voor mijn familiefilm Marokkanen schaatsen niet. In die zeven maanden daarna puilden de media uit van berichten over terroristische aanslagen gepleegd door idioten uit naam van de islam; zit Europa en dus ook Nederland met de handen in het haar door de vluchtelingenstroom uit het Midden-Oosten en zijn we (inter)nationaal onaangenaam verrast door het geweld van deze asielzoekers tegen (Europese) vrouwen. In deze tijdgeest is er geen (positieve) aandacht meer voor een familiefilm over Marokkanen. Wie had dat gedacht dat in een tijdsbestek van ruim een half jaar de wereld 180 graden zou draaien? Ik zeker niet. Maar ik zal de laatste zijn die de realiteit ontkent en ik snap de reactie van de producent. Ik moet het loslaten en nieuwe ideeën ontwikkelen. Gelukkig hebben een paar duizend kinderen in ieder geval wel kunnen genieten van de boekversie van het verhaal (Het geheim van het boze oog) en daar houd ik me dan aan vast.

Ik wil gevonden worden

Ik schrijf omdat ik wil worden gelezen. Maar ik weet inmiddels dat een goed verhaal alleen niet genoeg is. Hoe zorg ik ervoor dat lezers mijn verhaal vinden? In mijn zoektocht om deze vraag te beantwoorden, keek ik rond in de young adult sectie van de openbare bibliotheek. Een aantal schrijvers hadden een rij boeken op de plank staan. Ik zocht de recensies op op Goodreads.com. Het gekke is dat de kritische lezers op Goodreads echt niet altijd staan te juichen en toch heeft zo'n auteur een plank boeken in de bieb op zijn naam. Natuurlijk kunnen de Goodreaders er naast zitten en probeer ik een schrijver uit, bijvoorbeeld Bella Fitzpatrick die een serie over allerlei soorten engelen heeft geschreven. Na de fenomenale Angelfall-trilogie van Susan Ee, was ik benieuwd wat er nog meer op de markt was. Fitzpatricks eerste boek Hush hush, was aardig en ik dacht een tweede betekent meer schrijfervaring en wellicht een beter boek. In haar geval was het tweede boek uit de serie, Crescendo, tenenkrommend en ik ben dan gelijk klaar met zo'n schrijver. 

Maar met een rij boeken val je als schrijver wel op en word je gevonden. Zo heb ik ook Amanda Hocking uitgeprobeerd. Deze voormalige Indie-auteur en nu traditioneel, bleek een parel te zijn. Eerst heb ik een paar boeken uit de Watersong-serie gelezen, die zijn traditioneel uitgegeven en staan in de bieb. Maar ik werd supernieuwsgierig naar haar eigen zelfgepubliceerde boeken waar ze heel open en informatief over spreekt voor iedereen die dat zelf zou willen doen. Zij is er een e-bookmiljonair mee geworden dus mijn aandacht had ze. Nu lees ik haar tweede zelfgepubliceerde vampierserie My blood approves. 

Hoe vernieuwend/interessant kan een vampierserie nog zijn na een overdaad aan Twilight, Vampire Academy en Vampire Diaries op de boekenmarkt? Ik kreeg een aangename verrassing. De ik-persoon is een typisch tienermeisje (17), dramatisch, lui, uitgekookt en egocentrisch met een droog gevoel voor humor. Niet alleen geniet ik van haar humor, haar hoofdpersoon met duidelijke karakterfouten, maar het deed me denken aan hoe ik zelf was op 16-, 17-jarige leeftijd. Ongelooflijk dat uitgevers of literaire agenten daar de charme van over het hoofd zien. Ik ben allang geen 17 jaar meer, maar het boek leest als een heerlijke trip down memory lane. Dat is gelijk ook het goede nieuws. Ook al wijst een uitgever mijn boek af, het wil niet zeggen dat er geen lezers zullen zijn die er wel van kunnen genieten. Ik ga gauw verder aan mijn thriller. Ik heb al ideeën voor boek twee en drie. En drie is een rij.  

Kinderlogica

De kerstboom is in huis gehaald. Ik hang erg aan tradities en speciaal als je maar alleen of met zijn tweetjes bent, vind ik het extra belangrijk dat het feestelijk en gezellig is in huis om de leegte van een groot of compleet gezin in te vullen. Het Zweedse woonwarenhuis en hun superaanbieding van kerstboom voor 1 euro staat garant voor een boomlange Nordmann. Bij die naam denk ik altijd aan de charismatische scandinavische vampier met vikingtrekken, Eric Northman (Alexander Skarsgård) uit de True Blood (tv)/Sookie Stackhouse (boek) serie.

Mijn zoon (6) en ik zetten de boom in de standaard. Ineengedoken aan de voet van de boom vraag ik of de boom recht staat, voordat alle schroeven vast zijn aangedraaid. Ik verwacht dat mijn ventje naar achteren loopt en op afstand de boom zal goedkeuren of bijsturen. Het leuke aan kinderen vind ik hun onverwachte gedachtegang. Hij loopt weg om terug te komen met een liniaaltje van 15 cm lang. Hij had deze net uit de Adventskalender gekregen. Hij checkt of de liniaal recht is door hem langs zijn onderarm te leggen ondertussen mompelend in zichzelf: 'Die is recht.' Vervolgens houdt hij het liniaaltje met een bloedserieus gezicht tegen de boom en zegt: 'Ja, hij staat recht.' Tegen deze logica kan ik niet op en ik onderdruk mijn glimlach. Ik draai de schroeven aan om vanochtend te horen: 'Mam, de boom staat scheef.'

Vrolijke feestdagen!

The Story Grid, zie door de woorden het verhaal weer

Wellicht werkt mijn blogpagina niet goed en zijn er mensen die een berichtje hebben achter gelaten. Ik zal het nooit weten (te zijner tijd probeer ik te achterhalen hoe dat te repareren). Wat ik wel weet, is dat ik geen critique group heb gevonden na verschillende wegen te hebben bewandeld. Het Genootschap voor Misdaadauteurs gaf geen enkele reactie. Maakt niet uit, dacht ik. Met Google ligt de wereld aan mijn voeten en vind ik ook mijn weg. Zo stuitte ik op The Story Grid van Shawn Coyne. Deze doorgewinterde boekredacteur heeft door de jaren heen een methode ontwikkeld, een soort meetlat, om sneller te achterhalen wat niet werkt in een genrespecifiek verhaal. Natuurlijk nam ik het allemaal niet voor waar aan. Aangezien zijn aanwijzingen ook gelden voor films ben ik volgens zijn methode een aantal films gaan analyseren waaronder een paar van de Meester i.e. Hitchcock. Het rookgordijn trok op en ik zag het licht wat betreft mijn eigen thriller. Dat was kicken, sorry maar ik kan het niet anders uitdrukken. Ik kon mijn zoektocht naar meelezers stoppen en mij onderdompelen in de kennis van Coyne. Ondanks de nieuwe kennis is het nog steeds aanpoten, maar in ieder geval zwoeg ik in de juiste richting en voel ik me niet stuurloos meer. Erg fijn. Het (e-)boek is een aanrader voor schrijvers (in spe). Hij heeft een uitgebreide analyse gedaan van Silence of the Lambs van Thomas Harris, alleen de graphics kun je beter downloaden van zijn site en dan vergroot afdrukken vanwege de kleine lettertjes.

The Story Grid is gratis te lezen en deels te beluisteren via zijn site, maar ook te koop in een boek. In het voorwoord zegt Coyne: koop mijn boek niet, alles staat gratis op mijn site. Pas als je je doorbraak als schrijver hebt gehad, geef dan mijn boek aan iemand anders cadeau. Heel sympathiek maar ik las het pas toen ik het boek had gekocht ;-)

Meeleesmaatje gezocht

Ik zit in mijn schrijvershol en soms is het er koud, donker, eenzaam en vooral heel erg stil. Ik kijk naar het einde van mijn verhaal en ik zie dat het niet werkt. Dat is op zijn minst vervelend want ik heb grootse plannen met mijn verhaal. Om die plannen te verwezenlijken, ben ik begonnen in het boek How to find success in selling e-books van Victorine E. Lieske. Haar uitgangspunt is dat je eerst een Freakin' Amazing boek geschreven moet hebben voordat je het uitgeven onderneemt. Mevrouw Lieske heeft daar een punt en mijn einde werkt niet. Ze draagt ook een oplossing aan: participeer in meeleesgroepjes waarbij leden elkaar commentaar geven.

Onderwerp elk hoofdstuk van je boek aan commentaar. Ik heb dat gedaan. Na lang zoeken vond ik de club 'Proeflezen' op Schrijvenonline. Ik plaatste een pagina proloog en ik kreeg direct commentaar. Goed bezig, dacht ik. Op een enkel lichtpuntje na was men er niet over te spreken. Dat vond ik minder, maar als het niet over komt, heb ik niet goed gedaan. Dus na een chagrijnige bui en lang dubben 'want Minette Walters deed het ook zo en die heeft een plank boeken op haar naam', heb ik mijn lieveling de nek omgedraaid en de eerste 16 pagina's geschrapt. Het was even slikken, maar ik was blij met mijn nieuwe resultaat. En toen bleef het stil. Niemand leest nog iets van mijn verhaal. Alle andere bijdragen ontvangen commentaar van de leden. Ik heb ook drie stukken beoordeeld om een steentje bij te dragen, maar zij voelen zich niet uitgenodigd om mijn werk eens te bekijken. Wat nu?


De lezer heeft altijd gelijk, maar zijn afwezigheid is mij een raadsel. Ik heb ook iets teveel schrijfervaring om de oorzaak af te doen als 100% bagger.
Heeft iemand nog een tip? Ik probeer nu een meeleesgroepje via een Facebookoproep op te starten. Ondertussen pep ik mezelf op met schrijfwijsheden die ik vind op Pinterest.